bouy26: 2013

วันอังคารที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

วันจันทร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

วันเสาร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

เปราะบาง และ ผมเห็นแก่ตัว

ช่วงที่ผ่านมามันช่างยากเหลือเกิน

เมื่อคืนวันศุกร์ตลกดีมันมี 2 เรื่องมาผูกกัน ผมฝันว่าเราได้แต่งงานกันแล้ว และ ไปเที่ยวภูกระดึงกัน

ตลกไม่ออกตอนตัวผมเองตอนตื่นขึ้นมาตอนเช้า น่าจะฝันต่อไปและไม่ต้องตื่นก็คงจะดี

เรื่องแต่งงานคงเป็นเรื่องที่อยู่ในใต้สำนึกของผม เรื่องภูกระดึงก็เหมือนกัน

ความจริง คือ ผมไปภูกระดึงมาในช่วง 25-27 ธันวาคมที่ผ่านมา ตอนแรกผมไม่อยากไปช่วงนั้นหรอก

ผมอยากอุ้มหมาไปให้บ๊วย ที่หน้าโรงงาน ในวันเกิด ซึ่งดูแล้วมันจะเท่ห์น่าดู แต่อาทิตย์ก่อนหน้านั้นตอนไปดูน้องหมา

อย่างที่บอกคือเค้าให้มาเอาหลังปีใหม่ดีกว่า การจะไปหาบ๊วยแล้วอุ้มหมา แล้วก็ให้แหวนด้วยก็จบต้องพับแผนไป

ก็เลยเหลือแค่แหวนแบบเสี่ยว ๆ ฝากบุ๋มไปแทน แล้วก็บอกบุ๋มว่าทำงานอยู่บ้าน

มันมีหลายๆอย่างที่ผมอยากทำแต่ก็ไม่สำเร็จซักที

- ผมอยากให้บ๊วยเจอพ่อแม่ ผมซักครั้งหนึ่ง ซึ่งผมก็ทำไม่สำเร็จซักครั้ง ประเพณีและมุมมองของคนแถวบ้านผม ก็จะประมาณว่า ไหนก็จะหมั้นกันแล้วจะแต่งกันแน่ ๆ ก็ขอเห็นหน้ากันก่อนหน่อย มันเหมือนกับผมพาบ๊วยไปแนะนำให้พ่อแม่ผมรู้จักจริง ๆ อันตรงนี้อาจจะคิดไม่เหมือนกัน พ่อกับแม่ผมก็เห็นแฟนของหลาน ลูกๆ ยังมาที่บ้านเลยอันนี้ตามประสาคนแก่อาจน้อยใจ แฟนลูกตัวเองไม่เคยเห็นหน้าเลย กลับบ้านมาก็ไม่อยู่บ้านไปอยู่บ้านแฟนญาติพี่น้องบางคนผมยังไม่ได้เจอได้ไหว้เลย วันต่อมาผมก็กลับล่ะอันนี้โดนบ่นประจำเหอๆ ผมก็บอกนะว่าบ๊วยทำงานอะไร ลาไม่ได้ แกก็บอกลาซักวันขอ 1 วันขอเห็นหน้าหน่อย ผมก็เงียบไม่คุยเรื่องนี้

- ถ่ายรูปคู่กัน บ๊วยก็อาจะคิดว่ามันธรรมดาก้ได้แต่เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว ผมก็ไม่มีรูปนี้ซักที ตอนแรกคิดว่าวันหมั้นต้องได้แน่ ๆ แต่

มันก็จะไม่เกิดขึ้นแล้ว รูปภาพจะผ่านไปกี่ปี ๆ คนในภาพก็ยังเป็นคนๆนั้นก็คือบ๊วยที่ผมรักเสมอ

ผมคิดว่าผมใกล้บ๊วยเข้าไปทุกทีแล้วนะ

- โทรหากันประจำมันจะด้วยอะไรก็ตามแต่ แต่เราก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ที่เราจะได้คุยกันได้ยินเสียงกันทุกอาทิตย์ กินข้าวยังเหนื่อยมั้ย ใครทำให้โกรธ ถึงบ้านยัง อาบน้ำรึยัง ไปทำงานล่ะ จุ๊บ ๆ ฝันดีนะ น่ารักซนมั้ยวันนี้ มันกวนแม่รึเปล่า ต้องตีมันนะถ้ามันทำผิด ถ้าเราคุยกันเราจะเข้าใจกันมากขึ้นผมเชื่อแบบนั้น หลังจากมีบุ๋มผมว่าผมก็โอเคนะ อย่างน้อยบุ๋มก็น่าจะพูดคุยเรื่องผมให้บ๊วยฟังบ้าง ( เรื่องดี ๆๆ นะ )

วันพุธที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

Superbaker - รักกันหน่อย [ Lets Get Love ]

เฮ้ยคิดใหม่ คิดดีดีนะ มารักกันหน่อยมะ ครั้งนี้มันเกินไปหน่อยนะทำไมเราปล่อยผ่านมาได้แบบนี้

ถ้าจะไม่ให้หมั้นก็น่าจะบอกกันตั้งแต่ วันนั้นเลย ตอนนี้ผมกลับบ้านไม่ได้แล้วนะ คงเจอญาติ เพื่อน ๆ รุมถามแน่ ๆ เหอ ๆ จะเปิดโต๊ะแถลงข่าวไปเลยมั้ยนี่จะได้ตอบทีเดียวเลย

เจ ซี - ขาดใจ

- บ๊วยย้ำเสมอว่า บ๊วยใช่คนที่ผมคิดว่าใช่เหรอ บ๊วยจะรู้มากกว่าผมได้ไง ในเมื่อผมรู้ตัวเองดี ว่าผมต้องการอะไร คนดีกว่าบ๊วยนะเหรอมันมีแน่นอน และคนที่ดีกว่าผมพร้อมในหลายด้านกว่าผมก็มีแน่นอน คนที่ผมจะได้คุยด้วยทุกวันมันมีแน่นอน คนที่ผมจะได้อยู่ใกล้กินข้าวด้วยกันมันมีแน่นอน เสาร์อาทิตย์ไปดูหนังกันบ้าง วันหยุดไปดูเที่ยวด้วยกันบ้าง ซึ่งก็เหมือนกัน คนที่ดีกว่าผมมันก็มีเหมือนกัน คนที่บ๊วยจะไม่ต้องปวดหัว ฝากผีฝากไข้ได้ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าบ๊วยมีความรับผิดชอบแค่ไหน แกก็เหมือนเสาหลักของบ้าน ที่ดูแลพ่อแม่ และหลาน ๆ ผมเห้นแก่ตัวเองที่จะแต่งกับบ๊วย ซึ่งมันก็คงต้องมีอะไรหลาย ๆอย่างเปลี่ยนไปแน่นอน มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่คน 2 คนอยู่ด้วยกันแล้วจะไม่มีปัญหากัน ไม่ว่าปัญหานั้นจะเกิดจากเราเอง หรือ คนรอบข้าง ซึ่ง สิ่งนั้นบ๊วยก็อาจจะมองว่า คือ เหา นั้นเอง อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว บ๊วยเข้ามาก็คงจะไม่ได้ทำให้ผมสมบูรณ์แบบหรอก แต่คุณมาเติมเต็มผมนะ

วันอังคารที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556

พักผ่อนไม่เพียงพอ

พักผ่อนเยอะ ๆ เดี๋ยววันนี้ก็ผ่านไปแล้ว ลองแล้ว ลองอีก ไม่ได้ ไม่ได้จริง ๆ

วันศุกร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556

อยู่อย่างเหงาๆ

ขอเป็นแบบนี้ก่อนแล้วกัน ยังอยากเป็นแบบนี้ มีแต่คนมาปลอบ ได้แต่บอกเขาว่าสบายดี
ทำไมไม่มีใครเชื่อนะ ต้องให้บอกว่าผมร้องให้รึไงก็ไม่รู้เออ มันมีอยู่แล้วล่ะเสียใจนะ
มันก็เคยนะดูหนังแล้วมันอิน ทำไมหนังมันเหมือนกูเลยวะ เพลงนี้แต่งมาเพื่อกูชัด ๆๆ

วันพฤหัสบดีที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2556

เฉย เฉย - Superglue Vintage Studio Session

วันนี้เป็นวันที่อยากจะ หูทวนลม

ไม่ต้องมาหมั้นแล้วนะ
เธอคงเบื่อใช่ไหมที่ฉันยังอยู่รบกวนใจเธอ
มามองตาทั้งๆ ที่เธอผลักไส
ฉันก็เบื่อตัวเองเหมือนกันที่มันไม่ยอมเมินไป
นานเพียงใดก็ยังยืนยันจะรอ

ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ใจมันรั้นไม่ฟังเหตุผล
ดูแล้วเหมือนคน พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม

เอาไว้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจตรงกันก่อนแล้วค่อยมาว่ากัน

มันคือการ บอกเลิกกันใช่มัย