วันพุธที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

ยาวนานเกินไป ( แต่ความสุขผมมันสั้นเหลือเกิน )

ผมใจง่ายเหลือเกิน ผมใจง่ายเหลือเกิน ผมน้อยใจเหลือเกิน ผมน้อยใจเหลือเกิน
สงสารตัวเอง สงสารตัวเอง สงสารตัว เองเหลือเกิน
ผมว่าคนที่บ๊วยรู้จักใน 4-5 ปีหลังมานี่ไม่ว่าใครก็คงได้คุยกับบ๊วยมากกว่าผมเสียอีก
1 อาทิตย์ได้คุยกันกี่ครั้ง
1 เดือนได้คุยกันกี่ครั้ง
1 ปีได้คุยกันกี่ครั้ง
บ๊วยรู้ดีกว่าใคร ทำไม ความสุขผมมันสั้นเหลือเกิน

รับฉันไว้ในใจ ทำไม ถ้าในวันนั้นเธอไม่ได้ต้องการ
และไม่ได้รักฉันจริงขนาดนั้น
สร้างโลกเอาไว้ และทิ้งฉันไว้ให้อยู่ที่ตรงนั้นเพียงลำพัง
แล้วเธอก็เดินจากฉันไป

โลกส่วนตัวของเธอมันสูง โลกส่วนตัวของเธอนั้นกว้างใหญ่
ผมคิดว่าผมเข้าใจบ๊วยแล้ว แต่ให้ฉันต้องทำอย่างไรก็คงไม่เข้าใจเธอ
พื้นที่มันมีกว้างตั้งเป็นล้าน แต่ผมรู้สึกเป็นจุดเล็กแค่เพียงนิดเดียวในใจดวงนั้นของเธอ

แต่ก่อนก็เคยคิดว่าจะช่วยกันดูแล ให้ความรักของเราสวยงาม
แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปแบบนั้น
ช่วยแบ่งมาได้ไหม เวลาในโลกส่วนตัวของเธอที่แสนสำคัญ
ฉันก็แค่อยากมีเธอในโลกของฉันเหมือนกัน นะ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น